‘Wij noemen dat een nagerecht’ zei mijn toenmalige vriend, op mijn vraag of hij van plan was een toetje te nemen. Later beweerde hij dat het een grapje was. Grapje ja, net zoals het een grapje was toen hij zei dat hij zijn vorige vriendin eigenlijk leuker vond. Ik lachte me gek om dat soort grapjes Hoewel het al een jaar of zeshonderd geleden is, komt de zin ‘Wij noemen het een nagerecht’ altijd in mij op als ik nadenk over toetjes. En ik denk de laatste tijd veel na over toetjes. Helaas. Dat wordt veroorzaakt door een mupi die ik steeds passeer. Op de mupi wordt reclame gemaakt voor stroopwafelijs. Alsof het bedenken van stroopwafelijs iets is waar je trots op zou moeten zijn. Het ziet er nogal goor uit op het plaatje, wit ijs met bruine stroopslierten en kleine brokjes stroopwafel, en dat is nog maar de foto. In het echt zal het wel neerkomen op een homogene havermoutkleurige smurrie, want productfotografie is een tak van fotografie die weinig te doen heeft met de realiteit. Dat zal ik echter nooit weten, want ik ga nooit stroopwafelijs kopen, en degene die mij dit ijs voorzet na een etentje kan rekenen op een afkeurende zucht, gevolgd door een vernietigende frons. Hetzelfde geldt natuurlijk voor appeltaartpudding en cheesecakeijs. Allereerst is er een praktisch probleem. IJs eet je door het met je tong van een lepel af te trekken met een licht zuigende beweging, waarbij je de voortanden probeert te vermijden. Dan laat je hap in je mond smelten en slik je de vloeistof die is ontstaan door. Lijkt me evident. Maar in het geval van koekijs, of ijs met andersoortige stukjes is dat niet mogelijk. Op koek moet je kauwen en van kauwen op ijs krijg je koude tanden en dat is niet gaaf. Hier ben ik natuurlijk niet achter gekomen door stroopwafelijs te eten, want dat is smerig, ik merkte deze complicatie op tijdens het eten van een M&M McFlurry. Dat had ik nooit moeten bestellen, en daar heb ik nog steeds spijt van. Niet zoveel spijt als ik heb van verkering met de nagerechtnazi, maar spijt niettemin. Ik heb het dus nog nooit stroopwafelijs geproefd, maar ik heb er toch een hekel aan. Wie niet kan kiezen tussen ijs en koek, neemt gewoon de ene dag koek en de andere dag ijs. Alles tegelijk willen eten is gulzig en verwerpelijk. Stroopwafelijs is als een auto die tegelijk een fiets is, rijst die tegelijk patat is, of biseksualiteit.