Afgelopen donderdag waren we weer eens in Toomler. Voor wie het niet weet: Toomler is de bekendste comedy club van Amsterdam, gevestigd in het Hilton hotel. Toomler bezoeken is geen onverdeeld genoegen, het publiek is suf, de hapjes vet en de omgevingsmuziek belegen, maar we houden van comedy dus we moeten wel. Eigenlijk kwamen we voor Eric van Sauers maar die vonden we opeens niet meer zo bijzonder (wellicht komt hij beter tot zijn recht in lange voorstellingen, eens vielen we bijna van onze theaterstoel van het lachen) en ook Emilio Guzman had niet helemaal zijn avond, maar Howard Komproe, die mc was, was juist beter dan we ons herinnerden. Hij zag er ook heel anders uit dan we ons herinnerden. Raar zag hij er uit, met een eigenaardige bril. We zouden dit stukje niet schrijven als er ook niet iets te juichen viel (want misschien is het je nog niet opgevallen maar MNBV is een positief optimistisch weblog, zeiken en zieken doen we al de hele dag). We zagen namelijk een coole comedian die we nog niet kenden en die ontzettend grappig en origineel was. Zo was hij bijvoorbeeld bang dat zijn hoofd zo lang is omdat hij eigenlijk een siamese tweeling zou zijn, waarbij alleen de bovenkant van het hoofd van zijn broertje zichtbaar was boven zijn eigen hoofd (sorry, grap verklapt). De man die ons overrompelde met zijn waanzinnige ding heet Henry van Loon. Hij staat onmiddellijk in onze top vijf (de Nederlandse). Wel vragen we ons af waarom zoveel goede cabaretiers en comedians in Brabant geboren zijn, terwijl daar verder niet zoveel bijzonders vandaan komt (kaas komt bijvoorbeeld gewoon uit Noord Holland, en haring ook. En wij). Anyway, ga ook kijken, als je tenminste tegen bedrijfsuitje vierende IT’ers en bitterballengeur kan. SvD
De Supersuckers komen 30, 31 januari en 1 februari naar Nederland. Niet Amsterdam helaas. Wij gaan allemaal MINSTENS één keer. Om onze koude harten te ontdooien. SvD PS Koop die nieuwe cd, want miskende genieën zijn zielig.
Het allerbeste, echt het ALLERBESTE, true crime boek OOIT is geschreven door James St. James. Het heet Party Monster en je MOET het lezen. Misschien vraag je je af waarom we zoveel woorden in caps zetten, wel, dat is een ode aan de schrijver, die nogal houdt van hoofdletters, cursiveringen en zelfverzonnen woorden MAAR TOCH GAAF. Wij houden zoveel van het boek (en de documentaire die wij eerst zagen) dat een van onze eigen boeken er lichtelijk door geïnspireerd is. MAAR DAT MAG NIEMAND WETEN, haha. Party Monster (ook bekend onder de titel Disco Bloodbath) gaat over de moord op het dealertje Freeze door über Club Kid Michael Alig. Het is zoals gezegd ECHT GEBEURD maar niettemin met buitengewoon veel humor opgeschreven (ja, dat kan. Een echte goede schrijver kan een moordzaak met humor beschrijven, maar dat maakt het allemaal wel erg VERONTRUSTEND) door (soortvan) ooggetuige St. James. Wij keken uit naar zijn eerste roman, en die verscheen ook in 2007. We bestelden het meteen, maar legden het weer weg omdat we bang waren voor teleurstelling. Het boek heet Super Freak en uiteindelijk lazen we het. Tijdens het lezen kwamen we tot de volgende conclusies:
1. Super Freak is het gayste boek dat wij ooit lazen.
2. James St. James kan nog steeds goed schrijven.
3. Het boek is een beetje kinderachtig. Beter dan een roman zou het een tienerfilm kunnen zijn
4. Zie je wel, toch een teleurstelling. Maar dat moest wel want Party Monster is gewoon TE goed.
Toen bekeken we het boek nog eens goed en zagen we dat het inderdaad een kinderboek is. Super Freak, dat gaat over tienertravestiet Billy Bloom die op zijn nieuwe rijkeluisschool in Florida ABSOLUUT niet wordt geaccepteerd, is uitgegeven door Dutton Juvenile en bedoeld voor tieners. Nu is het daar TOTAAL geschikt voor, dus wij zeuren niet langer. Wel vinden wij het jammer dat James St. James geen volwassen roman heeft geschreven, maar we vermoeden dat hij eerst een piepklein jeugdtrauma’tje moest verwerken. Het boek is SNOEZIG en nu wij je hebben gewaarschuwd dat het eigenlijk voor kinderen is, kun je het gerust lezen. MAAR EERST NATUURLIJK PARTY MONSTER. SvD
Welke musicalster, die toch al vrij lang geen jochie meer is, liet na een affaire met een meisje van de crew, zijn moeder opbellen om haar te vertellen dat een abortus in dit geval toch echt de juiste beslissing was. SvD
We zagen Robert Plant, live, de echte. Het was op het Hardly Strictly Bluegrass Festival in het Golden Gate Park in San Francisco. Dit festival wordt georganiseerd door ene Warren Hellman, een steenrijke mayonaise erfgenaam met een voorliefde voor bluegrass. Hij speelt zelf ook in een band, en om op een tof festival te kunnen spelen financiert hij er zelf maar eentje. Een driedaags, zeer ordelijk festival, waar geen bier wordt geschonken en waar iedereen netjes recycled en niet in de bosjes piest. Het is niet allemaal Bluegrass wat de klok luidt (vandaar het voorvoegsel hardly strictly) want dit jaar speelden bijvoorbeeld ook Elvis Costello en MC Hammer (!). Ons hoofd explodeerde toen Robert Plant nummers van Led Zeppelin speelde, begeleid door een banjo en ander gepingel, want we houden veel van Led Zeppelin maar we haten banjo’s en bluegrass. De stem maakte veel goed. En het was gratis. SvD BTW We kwamen een oude vriend tegen, een oude Nederlandse vriend. Hij is regisseur, maar vooral levensgenieter, en maakt tegenwoordig ook muziek. Het was een wonder dat we hem ontdekten, want hij viel niet erg op daar (het is die met dat lange haar).
PS Plant trad op met ene Alison Krauss, maar daar willen we niets mee te maken hebben.
Is het je wel eens opgevallen dat als er in een Amerikaanse film of televisieserie een verwaande intellectueel, kunstenaar (en dan vooral fotografen!), of rockster voorkomt, deze in negen van de tien gevallen spreekt met een Brits accent*. (Dit bedacht ik tijdens een aflevering van het vernieuwde, tenenkrommende, Beverly Hills 90210. Zelfs de afleveringen met Shannen Doherty zuigen.)
Met deze Engelsen loopt het nimmer goed af, ze krijgen nooit het meisje en altijd de deksel op hun neus. Wij vinden het Europeanendiscriminatie . Als het N woord valt doet iedereen het in zijn broek, alles is seksisme en verkrachting, maar Europeanen mag je vrijelijk dissen. Pff. En ja, we kijken tijdens onze vakantie in de VS inderdaad ongezond veel slechte televisie. SvD * Zelfs in de Simpsons.
Tijdens onze jeugd hielden wij van ska. Daar zijn we niet trots op, maar het kan erger. Er zijn bijvoorbeeld mensen die van Wham hielden of van… Nouja Wham is wel erg genoeg. Onze lievelingsband was The Beat. Nog steeds bezoeken wij deze band, of wat er van over is, wanneer ze Amsterdam aandoen. De vocale sectie van de band bestond in de jaren tachtig uit ene Ranking Roger (neger) en Dave Wakeling (bleekneus), thans zingt Roger samen met zijn zoon Ranking Junior (ofzo). Ze hebben de erfenis van The Beat namelijk verdeeld: Roger kreeg Europa en hield de naam The Beat, en Dave Wakeling scharrelde in de VS een bandje bij elkaar dat onder de naam The English Beat optreedt. Roger en Junior doen het prima, maar we bleven altijd denken dat Europa er bekaaid afkwam omdat Wakeling de ware ‘visionair’ zou zijn geweest. Nu hadden we toevallig tijdelijk ons redactielokaal opgezet in een luxe appartement in San Francisco toen we zagen dat The English Beat zou optreden op de Folsom Street Fair. Uiteraard gingen we kijken, bier drinken op klaarlichte dag, dat doen we graag. De Folsom Street Fair was een ongelooflijk homoseksuele aangelegenheid. Blote piemels, leer, spanking en lesbische tietjes galore! Terwijl wij ska altijd als een vrij heterosexuele muzieksoort hebben gezien. Waarom weten we niet, maar het ontbreekt ska in ieder geval aan iedere vorm van elegantie. Rond het 12th Street podium bevonden zich dan ook bovengemiddeld veel hetero’s. Hoe we die herkennen? Meer kleren, ander haar, frummelen aan vrouwen, van die wijde kuitlange shorts, kaki…
Natuurlijk waren we teleurgesteld in Dave Wakeling. Eigenlijk zouden we niet mijnnieuwebestevriend.nl moeten heten maar wehaddenallemaalverwachtingenmaarwerdenzoalsaltijdweereensteleurgesteld.com (hee, dat domein is nog vrij). Dave Wakeling was een oude dikke hooligan geworden, die alle nummers van I Just Can’t Stop It, het debuutalbum, misvormde tot een soort carnavalskrakers. Was hij dronken, verveeld of gewoon psychotisch? De saxofonist was een prutser. We dansten wel een beetje, want het was mooi weer, er was bier en we waren er toch, maar ons hart deed pijn. Mirror in the Bathroom, bleh. Best Friend, ugh. Tears of a Clown, mmm. Om het publiek tegemoet te komen zong hij ‘Hands of He’s Mine’ in plaats van She’s mine, dat vonden aardig. Toch waren we teleurgesteld. Tot. Het. Moment. Dat. Ze. Tenderness. Speelden. Tenderness is niet van The Beat, maar van Wakelings latere band General Public. General Public was natuurlijk ontzettend slecht, daar was iedereen het over eens. Wij ook, maar we luisterden er toch naar. Ronduit zoetsappig was het. De plaat verborgen wij achter de kast. Tenderness hoorden wij voor het eerst live. Het klonk lekker. We zongen mee, de homo’s zongen mee – het was in de VS een bescheiden hit (het stond bijvoorbeeld op de soundtrack van Clueless)- de zon scheen, en we waren gelukkig. SvD PS We namen wel onze extreem professionele supercamera mee, maar niet het draadje. De foto hou je te goed, lezer (ja we weten wie je bent).
Op het Pluk de Nacht filmfestival -een openluchtevenement, maar kou doet ons niets- zagen we Mr. Lonely de laatste van Harmony Korine. Nu vonden we Kids nog wel gaaf, maar van Gummo en Julian Donkeyboy (de naam alleen al) begrepen we eerlijk gezegd helemaal niets. Raar gedoe vonden we het. Wij houden meer van narratieve films. Maar we gingen toch naar Mr. Lonely want het was gratis, en gezellig en waren blij verrast. Mr. Lonely is een vermakelijk, doch dramatische film over een groep sneue impersonators (ze lijken absoluut niet op degene die ze imiteren) die in een impersonator-commune wonen. Maar er zijn ook vliegende nonnen en een hysterische Werner Herzog. De beste scene vonden wij die tussen een Marilyn Monroe impersonator en haar echtgenoot de Charlie Chaplin impersonator. Ze liggen in bed als Marylin tegen haar man zegt ‘Soms in bepaald licht, lijk je meer op Adolf Hitler’. Anyway, wij vonden hem mooi. Trouwens, zijn wij de enige ter wereld die Dark Knight een doorsnee actiefilm vonden? Wat is er, behalve een dode acteur, zo bijzonder aan? SvD
Bij het ontwaken zagen wij op het vroege nieuws iets gruwelijks. Een of ander podium in Peking, met daarop Prins Willem Alexander, prinses Maxima en nog wat sporters die op en neer sprongen op de maat van Wolter Kroes’ Viva Hollandia. Ze sprongen op en neer! De combinatie van de drie dingen die we het meest haten van alles: sport, koningshuis en het domste nummer ooit geschreven werd ons teveel. We proberen nu met tampons het bloeden van onze ogen en oren te stelpen. SvD
…hoe knap we er uitzien in lichtblauw. En we zitten vol frisse moed. Ook hebben we een goed voornemen voor jou, tenminste als je van plan bent naar Lowlands te gaan. Tussen Danko Jones (woeha!) en the Hives, moet je even naar de Echo tent, waar schrijvers Jan van Mersbergen, Aukelien Weverling, Cindy Hoetmer, Walter van den Berg en Niels ‘t Hooft allemaal acht minuten voorlezen uit eigen werk. Vanaf 17.10. Unieke gelegenheid deze authentieke schrijvers te zien stotteren. SvD
UPDATE: Bedankt dat jullie in zulke gigantische getalen zijn komen opdagen.
